جريمه را قائل شويد و به هنگام خشم و غضب خون افراد را بريزيد و با شمشير به جان آنها بيفتيد كه اين كار جباران و ستمگران و طاغيان روزگار است . « راغب » در « مفردات » مىگويد : « بطش » ( بر وزن نقش ) به معنى گرفتن چيزى است با قدرت و برترى . در حقيقت هود اين دنياپرستان را از سه طريق مورد سرزنش قرار مىدهد : نخست به نشانه هايى كه از روى خودخواهى و خودنمايى بر فراز بلنديها مىساختند كه بر ديگران تفاخر كنند . سپس به ساختمانهايى چون قصرهاى محكم جباران كه نشانه آرزوهاى دور و دراز و غفلت از اين نكته كه دنيا « دار ممر است و نه دار مقر » انتقاد مىكند . و سرانجام زياده روى آنها را به هنگام مجازات مورد انتقاد قرار مىدهد ، كه قدر جامع بين امور سه گانه همان حس برترى جويى و حب بقاء است ، و اين نشان مىدهد كه آن چنان عشق دنيا بر آنها مسلط شده بود كه از راه و رسم بندگى خارج شده و در دنيا پرستى غرق بودند و تا سر حد دعوى الوهيت پيش رفته بودند و اينها بار ديگر اين حقيقت را اثبات مىكند كه حب الدنيا رأس كل خطيئه ( 1 ) . بعد از بيان اين انتقادهاى سه گانه بار ديگر آنها را به تقوا دعوت كرده مىگويد : « اكنون كه چنين است تقوا پيشه كنيد و از خدا بترسيد و دستور مرا اطاعت نمائيد » ( * ( فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ ) * ) . سپس به بخش سوم از بيان هود مىرسيم كه تشريح نعمتهاى الهى بر بندگان

--> ( 1 ) تفسير فخر رازى ذيل آيه مورد بحث .